Team Diaconie in Stad liep op 20 juni mee met de Nacht van de Vluchteling. Erwin Landman vertelt wat hij zich realiseerde tijdens het lopen en Alexandra Matz interviewt Su Rosie, die zelfs de hele nacht door liep. Team Diaconie in Stad haalde uiteindelijk € 7.784 op voor noodhulpprojecten van Stichting Vluchteling in Libanon, Somalië, Afghanistan, Burkina Faso, Oekraïne en de Democratische Republiek Congo.
Een korte reflectie
Erwin Landman, College van Diakenen
Wij kunnen niet stil blijven zitten bij onrecht. Uit solidariteit met vluchtelingen loop ik mee met de Nacht van de Vluchteling. Geen veertig kilometer de nacht door, maar tien prachtige kilometers met een mooie groep van twintig Groningse protestanten.
Voldoende zonnebrand. Een fles water. Een vrolijke foto bij vertrek. Keurig uitgezette routes met pijlen en bordjes. Aanmoedigingen van lieve mensen in de stad. Een volledig verzorgde pauze bij een lokaal hotel: ranja en notenkoek, een toilet met zeep en verwarmd, perfect drinkbaar kraanwater. Een refill onderweg van schoon drinkwater uit gekoelde flessen. Bij de finish applaus, een medaille, een consumptiebon. Extra kilometers op Strava en vijftien kudo’s. En bijna de hele familie sponsorde mee.
Het illustreert de onmogelijkheid om ook maar in de buurt te komen van het leven van mensen die uitgeput, buitengesloten, uitgebuit en uitgehongerd onderweg zijn – zonder medaille, zonder applaus.
Toch was het een bijzonder mooie tocht. In contact met andere lopers en ook daaromheen: gesprekken met collega’s, vrienden, bekenden en familie. Die gingen niet eens zozeer over vluchtelingenproblematiek of politieke oplossingen, maar over mensen. Over waarom ik met hen begaan ben. Ondanks mezelf. Mensen zoals wij, die op drift zijn geraakt. Door wiens leed we geraakt worden. Door wie we beseffen hoe bizar onze eigen welvaart is.
In die spanning – de onmogelijkheid van echte solidariteit als volop consumerende burger van een welvarende natiestaat – merk ik dat ik zelf een zoeker ben naar geluk.
Gelukszoekers. Moeten die blijven waar ze zijn? Of juist in beweging komen?
Bijna thuis
Su Rosie heeft een nacht doorgehaald: zij wandelde in een kleine acht uur veertig kilometer. We blikken op de Nacht terug.
Alexandra Matz
Hoe voel je je?
“Zondag, na de Nacht, dacht ik echt: ik moet een aangepaste woning en een mantelzorger, haha. Ik kon geen stap meer zetten.”
40 kilometer wandelen in één nacht is ook niet niks… hoe kom je erbij?
“Ik had me via de diaconie aangemeld. Het is een belangrijk doel en een heel concrete actie. Eerst ging ik voor tien kilometer, maar tegen vrienden had ik gezegd: ‘Als de teller op € 200 staat, dan loop ik twintig kilometer, en bij € 400 de veertig kilometer’ – zodoende. Ik heb me voorbereid door van tevoren een keertje vijftien kilometer te wandelen. Toen had ik wel door dat ik de tweede helft op karakter zou moeten doen. Het is gewoon een kwestie van de ene voet voor de andere zetten. Hoe moeilijk kan het zijn? dacht ik. Niet moeilijk, wel pijnlijk, bleek.
“Ik had uitgerekend dat elke kilometer uiteindelijk zo’n € 30 waard was. Dat was ook motiverend.”
Het idee van dit event was volgens mij ook dat je ergens een klein stukje ervaart van wat het betekent om op de vlucht te zijn. Hoe was dat voor jou?
“Het is op geen enkele manier vergelijkbaar, natuurlijk. Ik merkte wél wat het doet als je in de nacht verdwaalt met mensen die je niet kent; het fysieke ongemak, de vermoeidheid, het donker… Dat roept allerlei verschillende reacties op.
Ik had het boek Dagboek van een vluchteling gelezen. Daaruit wist ik dat ‘wachten’ een groot onderdeel is van op de vlucht zijn. Daar is mijn leven niet op gericht, het is meer ‘van A naar B gaan’, van afspraak naar afspraak. Tijdens zo’n Nacht van de Vluchteling wacht je juist, sneller dan de ene voet voor de andere gaat het niet. Het is wachten op de morgen.
Aan het einde dacht ik opgelucht ‘bijna thuis’. Dat was bitterzoet. Ik kan me niet voorstellen hoe het is als elke stap niet alleen een ‘dichterbij’ maar ook een ‘verder weg’ betekent.”
Dit artikel verscheen eerder in Kerk in Stad 13 – 2026, www.kerkinstad.nl