Mijn vingers begonnen pijn te doen van de kou. Op de achtergrond klonk een mix van Prince en christelijke worship-muziek. Ik had een deel van een ketting aan pride-vlaggen vast. Een blauw-rood-zwarte vlag met een gele π erop. ‘Wat voor vlag is dit eigenlijk?’, vroegen twee transvrouwen die langs het protest liepen. Ik wist het ook niet, en samen kwamen we er via Google achter dat het de polyamorie-vlag uit de jaren ‘90 is. Er kwam iemand naast me staan die aanbood om de vlag van me over te nemen. Ik was blij dat mijn handen weer even konden opwarmen.
Chris Schoonenberg
Toen ik mijn weg terug had gevonden naar wat vrienden van me, stonden twee mannen van Frontrunners Ministries met hen te praten. Frontrunners verdient heel veel geld aan het ‘evangeliseren’ van kwetsbare mensen. Ze claimen onder andere dat Jezus via hun gebed autisme en homoseksualiteit kan genezen. Wij stonden bij het protest van COC Groningen-Drenthe, Trans Day of Visibility en Queer Groningen. Het was een vrolijke en kleurrijke bende en de boodschap was duidelijk: we zijn niet ziek en we zitten niet te wachten op je ‘genezing’. Bij de mannen van Frontrunners kwam die boodschap niet helemaal aan. Ze wilden voor ons bidden.
Ik voelde me niet alleen als queer persoon, maar ook als christen pissig worden. De zoete klanken van de worship-muziek, de vermeende onschuld waarmee de evangelisten elk gesprek uit de weg gingen en ‘alleen maar voor ons wilden bidden’. Het voelde bijna schadelijker dan de boodschap die werd verkondigd. Want bij voorbaat waren hun ogen al gesloten voor de pijn die ze met hun woorden aanrichtten en werd het eigen geweten gesust.
Helaas heeft onze traditie er een handje van: mooie woorden gebruiken om onrecht toe te dekken. Hoeveel schade wordt er niet aangericht in de naam van geloof, hoop en liefde?
Ik ging naar huis, dromend van een kerk die eerlijk is. Een kerk die niet bang is om de eigen medeplichtigheid te benoemen. Een kerk die inziet dat ongemak niet de vijand is. Een kerk die solidariteit serieus durft te nemen en de eigen koers durft te wijzigen.
Weer thuis, scrollend op tiktok kwam ik een video tegen van een protest in Minnesota. Meerstemmig werd er gezongen: ‘it’s okay to change your mind, show us your courage, leave this behind. It’s okay to change your mind and you can join us, join us here anytime.’ Van tevoren was er in kerken geoefend. Zullen we dat bij een volgend protest hier ook proberen?
Dit artikel verscheen eerder in Kerk in Stad 3– 2026, www.kerkinstad.nl